Canım Kadın,
Aynaya baktığında kimi görüyorsun?
Eksiklerini mi…
yorgunluğunu mu…
yılların bıraktığı izleri mi…
Yoksa gerçekten kendini mi?
Çünkü sana bir şey söyleyeceğim:
Aynada gördüğün kişi sandığın kadar “sabit” değil.
Sen her gün değişiyorsun.
Her an yenileniyorsun.
Dün dediğin beden… bugün aynı değil.
Geçmişte tanımladığın “ben”…
şu anki sen değil.
Ama biz hâlâ kendimize eski gözlerle bakıyoruz.
Eski yargılarla…
eski cümlelerle…
eski hikâyelerle...
Canım Kadın,
Bedenin sen fark etsen de etmesen de
senin için durmadan çalışıyor.
Sen uyurken…
sen yorulurken…
sen kendini eleştirirken bile…
o seni yaşatmak için uğraşıyor.
Hücrelerin yenileniyor.
Kalbin atıyor.
Sistemlerin senin haberin bile olmadan seni dengede tutuyor.
Ve en ilginci ne biliyor musun?
Sen kendine kızarken bile…
bedenin sana küsmez.
O, seni sevmeye devam eder.
Ama biz ne yapıyoruz?
Aynaya bakıp eksik arıyoruz.
Kendimizi yargılıyoruz.
Beğenmiyoruz.
Yetersiz buluyoruz.
Sanki bu beden bize ait değilmiş gibi…
sanki ona borçlu değilmişiz gibi…
Oysa gerçek şu:
Senin bedenin…
seninle savaşta değil.
Senin tarafında.
Belki de mesele şu Canım Kadın:
Sen kendine hâlâ eski bir “sen” üzerinden bakıyorsun.
Geçmişte kırılan halin…
yetersiz hissettiğin anların…
başkalarının sana söylediği sözleri üzerinden…
Ama sen artık o değilsin.
Her an değişiyorsun.
Her an yenileniyorsun.
Ve belki de artık kendine yeni bir yerden bakma zamanı.
KÜÇÜK BİR EGZERSİZ (Aynayla barışma pratiği)
Bugün aynanın karşısına geç.
Ama bu sefer farklı bir niyetle.
Kendine bak…
ve eksik aramadan sadece izle.
Sonra yavaşça şunu söyle:
“Beni burada tuttuğun için teşekkür ederim.”
Belki garip gelecek.
Belki zorlanacaksın.
Ama devam et.
Gözlerinin içine bak ve şunu ekle:
“Ben senin tarafındayım.”
Bir dakika bile olsa kal o anın içinde.
Ve fark et:
İçinde bir yumuşama oluyor mu?
Çünkü kabul…
değişimin ilk adımıdır.
Canım Kadın,
Sen kusurlarından ibaret değilsin.
Sen geçmişinden ibaret değilsin.
Sen aynada gördüğün yüzeyden ibaret hiç değilsin.
Sen yaşayan, değişen, dönüşen bir bütünsün.
Ve bedenin…
senin en sadık yol arkadaşın.
Bugün kendine bunu hatırlat:
O seni hiç bırakmadı.
Sen de onu bırakma.
Kendine biraz daha yumuşak bak.
Biraz daha şefkatli yaklaş.
Biraz daha senin tarafında ol.
Çünkü en büyük dönüşüm…
kendinle savaşı bıraktığın an başlar.
Ve o an geldiğinde…
aynada gördüğün kişi değişmez belki…
Ama ona bakan sen,
tamamen değişir.