Eskiden çocuk olmak neydi? Sokağa çık, top oyna, acıkınca eve dön. Şimdi çocuk olmak: Şarj %5’e düşünce varoluşsal kriz geçirmek.
Yeni nesil çocukların en büyük korkusu karanlık değil, “internet bağlantısı yok” uyarısı. Hatta bazı çocuklar için bu uyarı, küçük çaplı bir felaket filmi başlangıcı gibi:
“Anne Wi-Fi gitti.”
“Gelir birazdan.”
“Anne… GELMEZSE?”
Bakışlar derin, gelecek belirsiz.
Artık çocuklar saklambaç oynamıyor; “beni görmedin ama ben seni story’den gördüm” diye bir boyuta geçtik. Arkadaşlıklar bile güncellendi: Eskiden “benim en iyi arkadaşım Ayşe” vardı, şimdi “benim en iyi arkadaşım ama dün beni unfollow etti.” Dram seviyesi yüksek, çözüm yolları daha da dramatik.
Bir de bu “her şeyi bilen çocuklar” var. Google ile büyüyen nesil…
“Anne gökkuşağı nasıl oluşur?” diye sorarsın, çocuk sana fiziksel açıklamasını yapar, üstüne bir de video açar:
“Bak anne, aslında ışığın kırılması…”
O sırada anne içinden: “Ben sadece güzel bir şey demek istemiştim…”
Yemek konusu ise ayrı bir mücadele alanı.
“Bu ne?”
“Sebze yemeği.”
“Ben bunu YouTube’da görmedim, yemem.”
Çocuk artık yemeği damak tadına göre değil, algoritmaya göre seçiyor. Trend değilse sofrada yeri yok.
Ama itiraf edelim… Bu çocuklar aynı zamanda çok komik. Öyle saf ama bir o kadar zeki cevaplar veriyorlar ki, insan kızacağını şaşırıyor.
“Ödevini yaptın mı?”
“Anne yapacaktım ama motivasyonum yoktu.”
8 yaşında motivasyon konuşan bir bireyle karşı karşıyasınız. Kolay gelsin.
Bir de ebeveynleri yöneten çocuklar var. Eskiden ebeveynler çocuk büyütürdü, şimdi çocuklar ebeveyn eğitiyor:
“Anne bağırmak sağlıklı iletişim değil.”
“Bunu sana kim öğretti?”
“Reels.”
Ve en güzeli… Tüm bu dijital karmaşanın içinde hâlâ çocuk kalabilenler. Hala bir karton kutudan ev yapabilen, bir kalemle dünyalar çizen, yağmurda ıslanmayı eğlence sayan çocuklar var. İşte orada durup şunu anlıyorsun: Teknoloji ne kadar değişirse değişsin, çocukluk dediğin şey aslında hala aynı.
Sadece artık üstüne bir de şarj aleti gerekiyor.
Sonuç mu?
Bugünün çocukları biraz daha hızlı, biraz daha hazır cevap, biraz daha ekran bağımlı… ama hâlâ güldüklerinde içimizi yumuşatan, bir cümleleriyle bizi susturabilen o tanıdık küçük insanlar.
Ve biz?
Onlara kızarken bile gizlice şunu düşünüyoruz:
“Acaba Wi-Fi şifresini değiştirsem mi…”