Bazı günler vardır, takvim yapraklarının arasından sessizce süzülür ama insanın içine dokunmayı başarır. “Cepte Şiir Taşıma Günü” de onlardan biridir. Gürültülü dünyamızın içinde, çoğu zaman fark etmeden kaybettiğimiz o ince duyguları yeniden hatırlatır bize. Çünkü şiir, aslında insanın kendine sakladığı en dürüst cümlelerdir.
Hayat bazen o kadar hızlı akıyor ki, kendimize ait olan en basit şeyleri bile geride bırakıyoruz. Duygularımızı, düşüncelerimizi, içimizden geçenleri… Belki de bu yüzden “Cepte Şiir Taşıma Günü” gibi küçük ama anlamı büyük hatırlatmalara ihtiyacımız var. Çünkü şiir, unuttuğumuz yanlarımızı sessizce omzumuza dokunarak geri çağırır.
Eskiden insanlar duygularını daha çok saklardı ama bir o kadar da hissederdi. Şimdi ise her şey ortada gibi görünse de, aslında içimizde olup bitenleri anlatmakta daha da zorlanıyoruz. İşte tam bu noktada şiir devreye giriyor. Bir başkasının kaleminden dökülen birkaç dize, bizim içimizde saklı kalan bir duygunun adını koyabiliyor. “Ben de böyle hissediyorum” dedirten o an, insanın kendine yeniden yaklaşması gibi bir şey.
Cebimizde bir şiir taşımak, aslında biraz da kendimize verdiğimiz bir söz gibidir. “Unutma” deriz kendimize, “hissetmeyi bırakma.” Belki gün içinde kimseye anlatamadığımız bir kırgınlığı, belki içimize attığımız bir özlemi, belki de adını koyamadığımız bir boşluğu… Şiir, tüm bunların dili olur. Bir kelime, yıllarca içimizde taşıdığımız bir duygunun adı olur bazen. Ve en güzel yanı, biz konuşamasak bile onun konuşmaya devam etmesidir. Şiir, konuşamadığımız zamanlarda bizim yerimize konuşur. Sessizliğin dili olur.
Düşünsene… Kalabalık bir caddede yürürken, herkes bir yere yetişmeye çalışırken sen cebinde küçük bir dünya taşıyorsun. Kimsenin görmediği, kimsenin bilmediği ama sana ait olan bir dünya. O şiir, belki bir akşamüstünü hatırlatır sana. Belki birinin gözlerini, belki de bir vedayı… Ama ne olursa olsun, seni sen yapan bir parçayı içinde saklar.
Şiir biraz da cesarettir aslında. Kendine dürüst olma cesareti. İnsan en çok kendiyle konuşmaktan kaçtığında kaybolur. Ama bir şiir, seni yakalar. Kaçtığın yerde bekler. “Buradayım” der, “sen de buradasın.” Ve o an anlarsın; aslında ne kadar yorulmuş olduğunu, ne kadar özlediğini, ne kadar sustuğunu…
Bugün belki bir şiir yazarsın. Belki sadece bir dize… Belki de hiçbir şey yazmaz, sadece içinden geçenleri dinlersin. Ama mutlaka bir yerde, kendine ait o küçük alanı açarsın. Çünkü insanın kendine ait bir yeri olmazsa, dünyanın hiçbir yeri ona ait hissettirmez. Cepte taşınan bir şiir, sadece kelimelerden ibaret değildir. O, bir anıdır. Bir izdir. Bir kalp atışıdır. Ve bazen insanın kendini kaybettiğinde geri dönmesini sağlayan tek şeydir.
Bugün, cebine şiir koyarsan şunu hatırlarsın: Herkes güçlü görünmek zorunda değil. Herkes her şeyi anlatmak zorunda da değil. Ama herkesin içinde, anlatılmayı bekleyen bir hikâye vardır. Ve şiir, o hikâyenin en sade, en gerçek halidir...Ya da, telefonlarımızın notlar kısmında, eski bir defterin arasında ya da zihnimizin bir köşesinde saklı bir şiir varsa; onu yeniden hatırlamanın günü. Belki yıllar önce yazdığımız birkaç satır, belki bir başkasının kalbinden dökülmüş dizeler… Ama en önemlisi, o şiirin bizde bıraktığı iz.
Çünkü şiir, sadece okunan bir şey değildir. Yaşanır. İçimizde dolaşır, bazen bir sızı olur, bazen bir umut. Ve en çok da yalnız olmadığımızı hatırlatır. Bir başkasının da aynı duygudan geçtiğini bilmek, insanı hafifletir.
Belki de bu yüzden, bugün cebimize bir şiir koymalıyız. Aceleyle geçen saatlerin arasında, kalbimize küçük bir mola vermek için. Kendimize dönmek, biraz yavaşlamak ve hissettiğimizi hatırlamak için.
Cebimde bir şiir var bugün,
Katlanmış, biraz kırışık, biraz ben.
Bir köşesinde suskunluğum,
Diğerinde yarım kalan cümlelerim.