Canım Kadın,
Gün içinde bir şey olur…
Biri sana bir şey söyler, bir durum seni rahatsız eder…
içinde bir duygu yükselir.
Ama ifade edemezsin.
“Şimdi yeri değil…” dersin.
“Yanlış anlaşılırım…” dersin.
“İyi görüneceğim…” diye susarsın.
Ve o an…
kendini değil, dışarıyı seçersin.
İçinde yükselen o duygu…
orada kalır.
Yutarsın.
İçine atarsın.
Üzerini kapatırsın.
Ama Canım Kadın,
duygular bastırıldığında yok olmaz.
Sadece yer değiştirir.
Gündüz susturduğun şey…
gece konuşmaya başlar.
Belki bir rüyada…
tanımadığın bir yüzle karşılaşırsın.
Sana bağıran bir kadın…
seni rahatsız eden bir sahne…
Ve uyanınca dersin ki:
“Bu neydi şimdi?”
Ama aslında o… sensin.
Gündüz susturduğun öfken.
İfade edemediğin kırgınlığın.
Söyleyemediğin cümlelerin.
Ruh, bastırılanı unutmaz Canım Kadın.
Sadece başka bir dilde anlatır.
Bazen rüyada…
bazen bedende…
bazen de sebepsiz bir huzursuzlukta…
Çünkü ruhun amacı bastırmak değil,
tamamlamaktır.
Sen bir duyguyu yarım bıraktığında…
o duygu seni tamamlamaya çalışır.
Bu yüzden bazı şeyler tekrar eder.
Benzer insanlar, benzer olaylar…
aynı hisler…
Çünkü sen hâlâ o duyguyu yaşamadın.
Sadece erteledin.
Ve hayat sana nazikçe şunu söyler:
“Bunu görmeden geçemezsin.”
Canım Kadın,
güçlü olmak…
duygularını bastırmak değildir.
Güçlü olmak…
onları fark etmek ve sahip çıkmaktır.
Kızdığında kabul etmek.
Kırıldığında inkâr etmemek.
Rahatsız olduğunda susmamak…
Çünkü sen sustukça…
içinde konuşan şey büyür.
Şimdi sana çok net bir egzersiz bırakıyorum.
Bugün, gün içinde bir an yakala.
Seni rahatsız eden küçücük bir şey bile olabilir.
Ve hemen kendine şunu sor:
“Şu an ne hissediyorum?”
Cevabı basitleştirme.
Gerçekten hissettiğini bul.
Sonra ikinci adım:
“Bunu ifade etmem mümkün mü?”
Eğer dışarıya söyleyemiyorsan…
kendine söyle.
Yaz.
İçinden geçir.
Ama susturma.
Çünkü ifade edilen duygu…
şifaya gider.
Bastırılan duygu…
döngüye girer.
Canım Kadın,
senin içinde bir gölge yok edilmek için değil…
anlaşılmak için var.
O seni zayıflatmaz.
Seni tamamlar.
Ve sen kendini tamamladıkça…
hayatın da sadeleşir.
Artık aynı rüyalar gelmez.
Aynı insanlar seni tetiklemez.
Aynı döngüler seni yormaz.
Çünkü sen görmüşsündür.
Ve son olarak şunu kalbine bırakıyorum:
Gündüz kendine izin vermezsen…
gece bilinçdışın senden izin alır.
O yüzden kendine şunu söyle:
“Ben duygularımı yaşamayı seçiyorum.”
Çünkü bastırmadan yaşayan bir kadın…
artık içinden bölünmez.
Ve bütün olan bir kadın…
hayatın içinde kaybolmaz.