Canım Kadın,
Hayatın en sessiz ama en derin sorularından biriyle karşı karşıyayız:
Sevilmek için kendinden vazgeçmek mi daha acı…
Yoksa kendin olarak kalıp anlaşılmamak mı?
Çoğu kadın bu soruyu yüksek sesle sormaz.
Ama hayatının birçok yerinde cevabını verir.
Bir ortamda kendini tutarken…
Bir cümleyi yutarken…
“Beni böyle kabul etmezler” diye içinden geçirdiğinde…
Aslında küçük küçük kendinden vazgeçersin.
Ve dışarıdan bakıldığında her şey yolundadır.
Uyumlusun, seviliyorsun, kabul görüyorsun…
Ama içten içe bir şey eksilir.
Çünkü sen varsın… ama tam olarak sen yoksun.
Canım Kadın,
İnsan kabul görmek için kendinden vazgeçtiğinde, dış dünyada yer bulur ama iç dünyasında parçalanır.
Kendin olarak kaldığında ise…
Bu sefer de anlaşılmamanın, ait hissedememenin acısıyla tanışırsın.
İşte tam da burada bir seçim değil, bir farkındalık başlar.
Mesele hangi acıyı seçeceğin değil…
Mesele, hangisinin seni kendine daha çok yaklaştırdığı.
Canım Kadın,
İçinde bastırdığın her duygu…
Söylemediğin her cümle…
Yaşamadığın her hal…
Yok olmaz.
Sadece gölgeye çekilir.
Ve o gölge, bir gün bir yerde karşına çıkar.
Bazen bir ilişkide…
Bazen bir öfke patlamasında…
Bazen de “Ben neden böyleyim?” dediğin bir anda…
Aslında o sensin.
Sadece görülmemiş halin.
Canım Kadın,
Kendin olmaktan vazgeçmek, kısa vadede rahatlatır.
Ama uzun vadede seni kendinden uzaklaştırır.
Ve insanın en büyük yalnızlığı…
Kendi içinde kaybolmasıdır.
O yüzden belki de artık şu soruyu sorma zamanı:
“Beni herkes seviyor mu?” değil…
“Ben kendimi ne kadar yaşıyorum?”
Çünkü sen kendini ne kadar bastırırsan…
Hayat da seni o kadar yarım yaşatır.
Şimdi sana küçük ama çok güçlü bir egzersiz bırakıyorum:
Egzersiz: Kendine Geri Dön
Bugün içinde tuttuğun bir şeyi fark et.
Söylemek isteyip söylemediğin bir cümle…
Yapmak isteyip ertelediğin bir davranış…
Küçük bir şey seç.
Ve bugün, onu kendin için yap.
Kimseye ispat etmek için değil…
Sadece kendine sadık kalmak için.
Sonra kendine şu cümleyi söyle:
“Ben kendimden vazgeçmeden de var olabilirim.”
Canım Kadın,
Herkes tarafından kabul edilmek mümkün değil.
Ama kendin tarafından kabul edilmek…
İşte bu, gerçek özgürlük.
Unutma…
Sen kendin oldukça bazı kapılar kapanır.
Ama o kapıların arkasında zaten sana ait olmayan hayatlar vardır.
Ve sen kendine yaklaştıkça…
Hayat da sana ait olanı getirmeye başlar.
Çünkü en doğru yer…
Kendinden vazgeçmediğin yerdir.