Canım kadın…
Bazen kendini anlatmaya çalışırken boğazında bir düğüm hissediyorsun ya…
Sanki söylemek istediğin çok şey var ama kelimeler çıkmıyor.
Ya da tam tersine, çok konuşuyorsun ama aslında kendini hiç ifade edemiyorsun.
İşte tam orada dur.
Çünkü bu sen olmayabilirsin.
Sen sadece yaşadıklarınla değil…
yaşayamadıklarınla da şekillendin.
Çocukken susturulduysan, bugün sesin titrer.
Küçükken suçlandıysan, bugün hatasızken bile kendini sorgularsın.
Görülmediysen… en çok görünmek ister ama en çok kendini saklarsın.
Ve sonra hayat başlar.
Sen de sanırsın ki: “Ben buyum.”
Hayır canım kadın…
Sen bu değilsin.
Bu, sana öğretilen.
Bu, zamanında baş etmek için geliştirdiğin bir koruma.
Bu, küçük kalbinin kendini korumak için kurduğu bir sistem.
Ama artık büyüdün.
Ve o sistem… seni korumak yerine seni sınırlıyor olabilir.
İyileşmek dediğimiz şey…
daha güçlü olmak değil.
Daha sert olmak hiç değil.
İyileşmek…
sana ait olmayan duyguları fark etmek ve onları usulca yerine bırakmaktır.
“Bu bana mı ait?” diye sorabilmektir.
Ve cevabı dürüstçe duyabilmektir.
Çünkü bazen taşıdığın yük…
senin değil.
Annenin korkusu, babanın kaygısı, geçmişin sesi…
Senin kalbinde yaşıyor olabilir.
Ama artık seçim senin.
İstersen o yükle yaşamaya devam edersin…
İstersen onu sevgiyle bırakırsın.
Mini Egzersiz – “Bu Duygu Kime Ait?”
Bugün içinde ağır gelen bir duygu seç.
Belki suçluluk, belki yetersizlik, belki korku…
Gözlerini kapat ve kendine sor:
“Bu duygu gerçekten bana mı ait?”
Cevap hemen gelmeyebilir.
Zorlamadan bekle.
Sonra şunu hayal et:
Bu duyguyu ellerinde tutuyorsun.
Ve yavaşça, ait olduğu yere bırakıyorsun.
İçinden sadece şunu söyle:
“Bu bana ait değil. Sevgiyle iade ediyorum.”
Sonra derin bir nefes al…
Ve bedeninin hafiflediğini hisset.
Canım kadın…
Sen sorunlu değilsin.
Sadece üzerine eklenmiş yüklerle yürüyorsun.
Ve şunu unutma:
Sen kendine döndükçe…
gerçek benliğin zaten orada, seni bekliyor.
İyileşmek bir yol değil, bir hatırlayıştır.
Ve sen… kendini hatırlamaya başladın.