Canım kadın,
hiç başına gelmemiş bir şeyden neden korktuğunu sorguladın mı gerçekten?
Ortada somut bir tehdit yokken, içinde yükselen o tanıdık daralma… o huzursuzluk… o “ya olursa” hissi…
İşte tam orada durman gereken bir yer var.
Çünkü o his her zaman sana ait olmayabilir.
Biz sadece yaşadıklarımızın değil, bize aktarılanların da taşıyıcısıyız.
Ailenin kaygıları, geçmişte yaşanan kayıplar, güvensizlikler, yokluklar…
Hepsi görünmeyen bir miras gibi içimize işleyebilir.
Sen fark etmeden, annenin korkusunu “temkin” sanarsın.
Büyükannenin yokluk bilincini “gerçekçilik” zannedersin.
Ama aslında çoğu zaman yaptığın şey şu:
Sana ait olmayan bir duyguyu, kendi hayatının gerçeği gibi yaşamak.
Ve bu çok sinsi ilerler, canım kadın.
Çünkü zihin ayırt etmez.
Ona ne tekrar edilirse, onu gerçek kabul eder.
“Güvende değilim” hissi…
“Bir şeyler ters gidecek” beklentisi…
“Mutluluk uzun sürmez” inancı…
Bunlar senin hayatında gerçekten yaşandığı için değil,
bir yerlerde çok önce yaşandığı için sende var olabilir.
Ama burada çok önemli bir fark var:
Bir duygunun sende olması, onun sana ait olduğu anlamına gelmez.
Ve en büyük uyanış da tam burada başlar.
“Bu benim mi gerçekten?” diye sorduğun anda.
Çünkü fark etmediğin her şey seni yönetir,
ama fark ettiğin her şey dönüşmeye başlar.
Şimdi dürüst ol kendine…
Korktuğun şey gerçekten yaşadığın bir deneyim mi?
Yoksa sadece zihninde tekrar eden bir senaryo mu?
Eğer sadece bir senaryoysa,
o zaman bu hayatı onun üzerine kurmak zorunda değilsin.
Canım kadın,
sen geçmişin yükünü taşımak zorunda değilsin.
Ama onu fark etmeden yaşarsan, onunla aynı kaderi tekrar edersin.
Ve hayır… bu kader değil.
Bu, fark edilmemiş bir döngü.
Şimdi küçük bir egzersiz yapalım:
Gözlerini kapat ve son zamanlarda seni en çok tetikleyen korkuyu düşün.
O hissi bedeninde nerede taşıdığını fark et.
Göğsünde mi, karnında mı, boğazında mı?
Şimdi kendine şu soruyu sor:
“Bu his bana mı ait, yoksa öğrendiğim bir his mi?”
Cevap hemen gelmeyebilir.
Ama bedenin sana fısıldar.
Sonra derin bir nefes al…
ve içinden şunu söyle:
“Bana ait olmayanı iade ediyorum.”
Bunu yaparken bir şeyleri zorlamana gerek yok.
Sadece fark etmen bile yeterli.
Çünkü iyileşme bazen çözmek değil,
taşımayı bırakmaktır.
Ve kapanışta şunu bilmeni istiyorum, canım kadın:
Sen korkularının toplamı değilsin.
Sen, onları fark edebilen tarafsın.
Geçmiş senden akıp geçebilir…
ama sen onun içinden yeniden seçebilirsin.
Kendi hayatını, kendi duygularınla yaşamak mümkün.
Ve bu, sandığından çok daha güçlü bir başlangıç.