Haluk Bilginer son günlerde oyunculuğundan çok kullandığı bir ifadeyle gündemde. Bir röportajında “Türk sineması bana doğru gelmiyor, Türkiye sineması diyelim” sözleriyle tartışma yarattı. Üstelik başka ülkelerin sinemalarından söz ederken İngiliz, Fransız, Rus sineması ifadelerini kullanması da eleştirilerin dozunu artırdı.

Elbette herkesin kavramlar konusunda farklı bir yaklaşımı olabilir. Ancak insan ister istemez soruyor: Bir oyuncunun yıllarca emek verdiği ülkenin sinemasını tanımlarken kullandığı kelimeler, neden oyunculuğunun önüne geçiyor?

Ben yine de Haluk Bilginer'i siyasi ve kültürel tartışmaların dışında, bir oyuncu olarak değerlendirmek istiyorum. Çünkü asıl konuşulması gereken, onun sahip olduğu oyunculuk potansiyeli ve karşısına çıkan projeler.

Haluk Bilginer… Türk tiyatrosunun ve sinemasının tartışmasız en güçlü oyuncularından biri. Oyunculuğuna diyecek sözümüz yok. Hatta bazı oyuncular vardır, senaryo ne kadar zayıf olursa olsun yalnızca sahneye çıkmaları bile izlemek için yeterlidir. Haluk Bilginer de onlardan biri.
Ama gelin görün ki usta oyuncunun son dönemde şansı biraz kapalı gibi.
Önce kullandığı ifadeler üzerinden başlayan tartışmalar… Türkiye tiyatrosu, Türk tiyatrosu derken sosyal medyanın gündemine oturan açıklamalar… Bir anda oyunculuğundan çok kelime tercihlerini konuşur olduk. Üstelik başka ülkelerin tiyatro ve sinema geleneklerinden söz ederken kullandığı ifadeler de tartışmaya eklenince konu iyice büyüdü.
Oysa ben Haluk Bilginer'i başka bir nedenle konuşmak istiyorum: Film tercihleri!
Son dönemde izleyiciyle buluşan Yan Yana, 2011 yapımı Fransız filmi Intouchables'ın, Türkiye'deki adıyla Can Dostumun uyarlaması. Haluk Bilginer ve Feyyaz Yiğit gibi iki güçlü ismi bir araya getiren film, elbette merak uyandırdı.
Ancak insan ister istemez düşünüyor: Madem bir uyarlama yapılacaktı, neden 2003 yapımı Asabiyim (Anger Management) düşünülmedi?
Jack Nicholson'ın canlandırdığı öfke kontrolü terapisti Dr. Buddy Rydell karakterini bir de Haluk Bilginer'in yorumuyla hayal edin!
Kendine has bakışları, ince alayı, öfkesini kontrol etmeye çalışırken karşısındakini çıldırtan tavırlarıyla Bilginer bu karaktere nasıl bir hayat verirdi kim bilir?
Üstelik Feyyaz Yiğit gibi absürt mizahın dilini çok iyi bilen bir oyuncuyla karşı karşıya geldiğinde ortaya nasıl bir komedi çıkardı, düşünmesi bile eğlenceli.
Yanlış anlaşılmasın, Yan Yana kötü bir tercih demiyorum. Ancak sinema yalnızca başarılı bir hikayeyi başka bir ülkenin kültürüne taşımak değildir. Bazen asıl mesele, doğru oyuncuyu doğru karakterle buluşturmaktır.
Haluk Bilginer gibi uluslararası alanda da kendisini kanıtlamış bir oyuncunun önüne daha farklı, daha cesur ve oyunculuk sınırlarını zorlayacak karakterler konulmalı.
Çünkü bazen oyuncunun yeteneği, oynadığı filmin çok önüne geçebilir. Bazen de iyi oyuncular, kendilerine yakışan hikayeleri bulmakta zorlanabilir.
Benim önerim belli: Bir gün Asabiyim yeniden uyarlanacaksa terapist koltuğuna Haluk Bilginer otursun.
Hem belki bu kez öfkesini kontrol edemeyen biz izleyiciler değil, filmi izlerken kahkahalarına hakim olamayanlar oluruz.
Ne dersiniz, Haluk Bilginer'e bir de öfke terapisi yakışmaz mı?