Canım kadın,
bazen hayatın kenarında durup sadece izliyorsun.
İçinden bir ses “hazır değilsin” diyor…
Bir başka ses “biraz daha bekle” diye fısıldıyor.
Ve sen bekledikçe…
o şey büyüyor.
Tıpkı soğuk su gibi.
İlk başta sadece serin görünür.
Ama kenarda durdukça zihnin onu büyütür.
“Çok soğuk.”
“Dayanamam.”
“Ya yapamazsam?”
Oysa gerçek şu:
Su aynı su.
Değişen sadece senin içinde kurduğun hikâye.
Korku da böyledir canım kadın.
Zamanla geçmez.
Zamanla büyür.
Çünkü sen erteledikçe, zihnin o şeyi “tehlike” olarak kodlamaya devam eder.
Ve her erteleme, korkunun kökünü biraz daha derine salar.
Bir şeyi yapmak zorlaştığı için ertelemezsin aslında…
Ertelediğin için zorlaşır.
“Doğru zaman” diye bir şey ararsın.
Daha hazır hissettiğin, daha güçlü olduğun bir an…
Ama o an gelmez.
Çünkü hazır olmak, bekleyerek değil; yaparak olur.
Bak bunu çok net söyleyeyim sana:
Korku, hareket etmeden küçülmez.
Onu düşünerek aşamazsın.
Onu analiz ederek çözemezsin.
Onu sadece yaşayarak, içinden geçerek dönüştürebilirsin.
Canım kadın,
sen korktuğun için durmuyorsun…
Durduğun için korku büyüyor.
Ve bu bir karakter meselesi değil.
Bu bir alışkanlık döngüsü.
Ama döngüler kırılır.
Küçük bir hareketle.
Şimdi seninle çok basit ama güçlü bir egzersiz yapalım:
Aklında ertelediğin bir şey var.
Belki bir telefon…
Belki bir karar…
Belki bir adım…
Şimdi onu düşün ve kendine şunu sor:
“Bunun en küçük hali ne?”
En küçük.
En basit.
Seni zorlamayacak kadar küçük.
Mesela aramak zor geliyorsa, sadece numarayı kaydet.
Başlamak zor geliyorsa, sadece 5 dakika ayır.
Yüzleşmek zor geliyorsa, sadece bir cümle yaz.
Ve sadece bunu yap.
Hepsini değil.
Sadece ilk adımı.
Çünkü hareket başladığında, korku çözülmeye başlar.
Ve o an fark edeceksin:
Aslında korktuğun şey değilmiş seni tutan…
Başlamamış olmanmış.
Canım kadın:
Hayat kenardan izleyene değil, içine girene açılır.
Suya girdiğin ilk an üşürsün belki…
Ama sonra beden alışır.
Zihin susar.
Ve sen akışa geçersin.
Unutma…
Korku bekledikçe büyür,
ama sen adım attıkça küçülür.
Ve sen…
o ilk adımı atabilecek kadar güçlüsün.
