Canım Kadın,

Bazen hayatında bir şeylerin değişmesini beklersin.

Bir haber gelsin…
Bir insan seni arasın…
Bir fırsat çıksın…
Bir kapı açılsın…

Ve bütün bunlar olduğunda hayatının da değişeceğine inanırsın.

Ama ya o kapının anahtarı zaten sendeyse?

Belki de uzun zamandır cevabı dışarıda arıyorsun. Birinin seni seçmesini, birinin sana yol göstermesini, birinin gelip hayatındaki eksik parçayı tamamlamasını bekliyorsun.

Oysa bazen hayat senden yeni bir kapı bulmanı değil, elindeki anahtarı kullanmanı ister.

Çünkü senin için doğru olan yol her zaman başkalarının yürüdüğü yol değildir.

Herkes bir yöne gidiyor diye sen de gitmek zorunda değilsin.

Herkes bir şeyi doğru kabul ediyor diye senin de onu doğru kabul etmen gerekmiyor.

Bazen en büyük cesaret, kalabalığın içinde durup kendine:

“Ben gerçekten nereye gitmek istiyorum?”

diye sorabilmektir.

Canım Kadın,

Hayatının sorumluluğunu almak, her şeyi kontrol etmek demek değildir.

Tam tersine…

Kontrol edemediğin şeyleri bırakıp, kontrol edebildiğin yere dönmektir.

Senin seçimin.

Senin tavrın.

Senin sınırların.

Senin attığın adımlar.

Ve belki de en önemlisi, kendin hakkında her gün yeniden verdiğin kararlar.

Çünkü bazen hayatın değişmesini beklerken, değişmesi gereken ilk şey hayat değil; senin ona bakışındır.

KÜÇÜK BİR EGZERSİZ: “ANAHTAR BENDE”

Bugün seni uzun zamandır düşündüren bir konu seç.

Bir ilişki, iş, para, taşınmak, yeni bir başlangıç ya da vermen gereken bir karar olabilir.

Bir kâğıdı ikiye böl.

Bir tarafa:

“Benim kontrolümde olanlar”

diğer tarafa:

“Benim kontrolümde olmayanlar”

yaz.

Sonra ilk bölüme sadece bugün atabileceğin üç küçük adımı yaz.

İkinci bölüme yazdıklarına ise şunu söyle:

“Bunu bugün çözmek zorunda değilim.”

Sonra kendine şu soruyu sor:

“Eğer hayatımın kapısını açacak anahtar gerçekten bende olsaydı, bugün ne yapardım?”

Cevabını fazla düşünmeden yaz.

Çünkü bazen zihnimiz bize cevabı vermemekten değil, bildiğimiz cevabın gerektirdiği adımı atmaktan korkar.

Canım Kadın,

Feleğin, yolun, zamanın ve şartların ne getireceğini her zaman bilemezsin.

Ama kendine nasıl eşlik edeceğini seçebilirsin.

Bazen doğru yol, herkesin gittiği yoldur.

Bazen de herkes giderken senin durup kendi yönünü bulduğun yoldur.

Önemli olan, başkalarının hayatını yaşamak değil; kendi hayatının kapısını kendi elinle açabilmektir.

Canım Kadın,

Bütün cevapları dışarıda aramayı bırak.

Birinin seni seçmesini beklerken kendini seçmeyi unutma.

Bir kapının açılmasını beklerken, elindeki anahtarı fark et.

Çünkü hayatının bütün yollarını bugün değiştirmek zorunda değilsin.

Bazen sadece bir adım yeter.

Kendine doğru attığın bir adım…

Ve belki de bugün hatırlaman gereken en önemli şey şu:

Sen kaybolmadın.

Sadece kendi yönünü yeniden hatırlamaya ihtiyacın var.

Bugün kendine güven.

Yolunu sorgula.

Kapıyı aç.

Ve kendi hayatına doğru yürü.

Bugün bu yazıyı ihtiyacı olan ya da sevdiğin bir kadına gönder. Belki onun da bugün duymaya ihtiyacı olan şey, aradığı cevabın dışarıda değil, kendi içinde olduğunu hatırlamaktır.