Canım Kadın,
İnsan en çok, kendi kalbinin ölçüsüyle dünyayı tanımaya çalışırken incinir.
Çünkü sen yalan söylemiyorsan, herkesin doğruyu söyleyeceğini sanırsın. Sen vefalıysan, herkesin sadık kalacağını beklersin. Sen birinin canını yakmaktan çekiniyorsan, başkasının da aynı özeni göstereceğine inanırsın.
Ama hayat, ne yazık ki herkesin senin kadar vicdanlı olduğu bir yer değildir.
İşte hayal kırıklığı da tam burada başlar.
Karşındaki insanı olduğu gibi görmek yerine, kendi kalbinin yansıması gibi görmeye başladığında...
Oysa herkes, senin vicdanınla yaşamıyor.
Herkes senin değerlerinle sevmiyor.
Herkes senin gibi incinmekten korkmuyor.
Bu gerçeği kabul etmek, insanı sert yapmaz; sadece daha bilinçli yapar.
Canım Kadın,
İyi kalpli olmak, herkese sınırsız güvenmek değildir.
Merhametli olmak, kendini sürekli feda etmek değildir.
Nezaket, sınırlarının olmadığı anlamına gelmez.
Bazen en büyük olgunluk, karşındaki insanın kim olduğunu görmek ve onu değiştirmeye çalışmadan, hayatındaki yerini buna göre belirleyebilmektir.
Çünkü seni koruyacak olan sadece iyi niyetin değil, farkındalığındır.
Kalbin berrak kalsın...
Ama gözlerin de açık olsun.
Bugünkü egzersizin çok basit ama güçlü:
Sessizce otur ve son zamanlarda seni en çok hayal kırıklığına uğratan bir insanı düşün.
Sonra kendine şu soruyu sor:
"Ben onu gerçekten olduğu gibi mi gördüm, yoksa kendi kalbim gibi biri sandığım için mi bu kadar incindim?"
Cevabını yargılamadan yaz.
Çünkü bazen iyileşme, karşımızdaki insanın değişmesiyle değil; onu ilk kez olduğu gibi görebilmemizle başlar.
Unutma Canım Kadın...
Dünyanın sertleşmesi, senin kalbini kirletmesin.
Ama senin temiz kalbin de, seni kör etmesin.
Sev, güven, iyilik yap...
Fakat bunların hepsini önce kendine duyduğun saygıyı koruyarak yap.
Çünkü gerçek zarafet; sadece güzel bir kalbe sahip olmak değil, o kalbi hak etmeyenlerden de koruyabilmektir.
Bugün bu yazıyı, ihtiyacı olduğunu düşündüğün ya da çok sevdiğin bir kadına da gönder. Belki onun kalbi de, bu satırlarla kendini biraz daha hatırlar.
