Canım Kadın,
Bazen biri sana bir yol gösterir ve iyi niyetle şöyle der:
“Ben olsam böyle yapardım.”
“Bunu kafana takma.”
“Artık önüne bak.”
“Biraz daha sabret.”
Söylenenlerin hiçbiri kötü niyetli olmayabilir. Ama bir insanın sana verdiği tavsiye, çoğu zaman onun kendi hayatından öğrendiği baş etme biçiminin bir yansımasıdır.
Çünkü herkes aynı yerden bakmaz hayata.
Birinin kolayca atlattığı bir şey, senin için çok daha ağır olabilir. Birinin “boş ver” diyebildiği yerde senin içinde yıllardır taşıdığın bir yara açılabilir. Aynı olay, iki insanda bambaşka duygular uyandırabilir. Çünkü bugün yaşadıklarımızın yanında geçmişimiz, kayıplarımız, korkularımız, öğrendiklerimiz ve kendimizi korumak için geliştirdiğimiz yollar da bizimle birlikte gelir.
Bu yüzden başkasının hızını kendine ölçü yapma.
Hayatın bir yarış değil. Herkesin yetişmesi gereken tek bir zaman, ulaşması gereken tek bir yaş, tamamlaması gereken tek bir hikâye yok.
Bazen kendine “Neden ben hâlâ buradayım?” diye soruyorsun.
Belki de daha doğru soru şu:
“Şu an bulunduğum yerde kendimden neyi anlamam gerekiyor?”
Çünkü bazı dönemler bizi ileri götürmekten önce durdurur. Bize neyi istemediğimizi, hangi ilişkide kendimizi kaybettiğimizi, hangi alışkanlığın artık bize hizmet etmediğini ve hangi beklentinin aslında bize ait olmadığını gösterir.
KÜÇÜK BİR EGZERSİZ
Bugün hayatında seni başkalarıyla kıyaslamaya iten bir alan seç.
İlişki, para, kariyer, evlilik, annelik, bedenin ya da yaşın olabilir.
Sonra bir kâğıda şu üç soruyu yaz:
“Ben gerçekten ne istiyorum?”
“Yoksa benden bekleneni mi gerçekleştirmeye çalışıyorum?”
“Şu anki hayatımda kendi hızımı kabul etsem ne değişirdi?”
Cevaplarını düzeltmeye çalışma. Sadece dürüstçe yaz.
Çünkü kendini başkasının haritasıyla değerlendirmeyi bıraktığında, kendi yolunu görmeye başlarsın.
Canım Kadın,
Sana ait olmayan bir hayatı doğru yaşamaya çalışmak zorunda değilsin.
Bir başkasının yolu sana ilham verebilir ama yönünü belirlemek zorunda değildir.
Geç kaldığını düşündüğün yerde belki de sadece kendi zamanındasın.
Ve bazen insanın ihtiyacı daha hızlı gitmek değil, ilk kez gerçekten kendine ait olan yöne dönmektir.
Kendine bugün bunu hatırlat:
Ben başkasının hayatına yetişmek zorunda değilim.
Benim yolumun da kendi zamanı var.
Ve kendi yolumu bulmak için geç kalmış değilim.
Bugün bu yazıyı ihtiyacı olan ya da sevdiğin bir kadına sen de gönder.
