Canım Kadın,
Hiç düşündün mü, neden hayatına giren insanlar değişse de yaşadığın duygular birbirine benziyor? Neden bazen farklı yüzlerle karşılaşmana rağmen yine aynı ilgisizliği, aynı hayal kırıklığını, aynı değersizlik hissini yaşıyorsun?
Belki de mesele yalnızca karşına çıkan insanlar değildir. Belki de fark etmen gereken, senin ilişkilerinde tekrar eden seçimlerin ve alışkanlıklarındır.
Çünkü insan bazen çocukluğunda öğrendiği sevgi anlayışını yetişkinlik ilişkilerine taşır. Sevginin kazanılması gerektiğine, değer görmek için çabalamak zorunda olduğuna ya da terk edilmemek için kendi ihtiyaçlarından vazgeçmesi gerektiğine inanabilir.
Örneğin çocukken sevgiyi ancak başarılı olduğunda, uslu davrandığında veya başkalarının beklentilerini karşıladığında gördüğünü düşünen biri, yetişkinlikte de sevgiyi hak etmek için sürekli çabalayabilir. Ulaşılması zor, duygusal olarak mesafeli insanlara yönelirken kendisine açıkça değer veren birinin ilgisini sıradan görebilir.
Bilinçaltında yer etmiş bu inançlar, fark edilmediğinde seçimlerimizi ve ilişki alışkanlıklarımızı etkileyebilir. Üstelik tanıdık gelen her duygu sağlıklı değildir. Bazen huzur yerine belirsizliğe, karşılıklılık yerine beklemeye alışmış olabiliriz.
Ancak burada önemli bir ayrım var: Her tekrarlanan olumsuz deneyimin sorumlusu sen değilsin. Başkasının ilgisizliği, sevgisizliği veya yanlış davranışı senin suçun değildir. Fakat kendi sınırlarını, seçimlerini ve beklentilerini fark etmek senin değiştirebileceğin bir alandır.
Canım Kadın,
Belki de artık kendine şu soruyu sormalısın: Gerçekten sevildiğin bir ilişki mi arıyorsun, yoksa sevgiyi kazanmak için mücadele ettiğin bir ilişkiye mi alıştın?
Çünkü sevgi, sürekli kendini kanıtlamak zorunda kaldığın bir sınav değildir. Birinin seni seçmesi için kendinden vazgeçmen, ilgisini kazanmak için beklemen veya değerini davranışlarınla ispatlaman gerekmez.
KÜÇÜK BİR BİLİNÇALTI FARKINDALIK EGZERSİZİ
Bugün son üç ilişkinı, arkadaşlığını veya iş deneyimini düşün. Şu soruları bir kâğıda yazarak cevapla:
1. Bu ilişkilerde tekrar tekrar yaşadığım duygu neydi? Değersizlik, yalnızlık, yetersizlik, reddedilme veya görülmeme mi?
2. Kendimi kabul ettirmek ya da sevdirmek için neler yaptım?
3. Çocukluğumda da benzer bir duyguyu yaşamış mıydım?
4. Bugün aynı durumla karşılaşsam kendim için neyi farklı yapardım?
Son olarak kendine şu meta soruyu sor:
"Sevilmek için mücadele etmek zorunda olmadığıma gerçekten inansaydım, bugün hangi seçimimi değiştirirdim?"
Cevabını hemen bulmak zorunda değilsin. Önemli olan, otomatikleşmiş düşünce ve davranış kalıplarını fark etmeye başlaman.
Canım Kadın,
Hayatına giren herkesin aynı olması gerekmiyor. Ama sen geçmişten taşıdığın bazı inançları fark etmedikçe, farklı insanlarla benzer hikâyeler yaşayabilirsin.
Değişim, kendini suçlamakla değil, kendini anlamakla başlar. Önce neye alıştığını fark et, sonra neyi hak ettiğini yeniden tanımla.
Artık sevgiyi kazanmak için yorulmak zorunda değilsin. Değer görmek için kendini eksiltmek zorunda değilsin. Birinin seni seçmesini beklerken kendini seçmeyi unutmamalısın.
Bazen hayatındaki en büyük değişim, karşına çıkan insanların değişmesiyle değil, senin kendine bakışının değişmesiyle başlar.
Bugün kendine verdiğin değeri, yarın yapacağın seçimlere de taşı.
Bugün bu yazıyı ihtiyacı olan ya da sevdiğin bir kadına da gönder.
